Wat is er allemaal geregeld?

Nou, blijkbaar helemaal niets....

Ze zat naast me op het bankje in het bos, een docent in het onderwijs. Haar schouders iets opgetrokken, haar stem zacht maar vastberaden.
“Ik heb te maken met een leerling die is aangerand,” zei ze.
“Ik heb meteen gehandeld. Leerlingen opgevangen, ouders gebeld, school geïnformeerd, een bijeenkomst georganiseerd.”
Ik keek haar aan.
Wat moet dit heftig voor je zijn.
Ze knikte.
“Ik ben er zelf erg van geschrokken,” zei ze.
“Maar wat me misschien nog wel het meest raakt… zijn mijn collega’s en mijn leidinggevende. Ze vonden dat ik overdreef. ‘Het is toch al gebeurd? Laat de ouders het maar oplossen.’”
Een diepe zucht. Een snik die ze probeerde weg te slikken.
“Dan voel je je zó alleen. Niet gesteund. En toch… ben ik blijven doen wat ik voelde dat nodig was. Ik heb hulp gezocht bij collega’s die wél wilden meedenken. En ik heb geëvalueerd of we het juiste hebben gedaan.” Heb je hiermee het juist gedaan, denk je? Zo voelt het wel, geeft ze aan.

Ik vroeg haar vervolgens:
“Maar… hebben jullie hier geen protocol voor op school? Geen regeling rondom ongewenst gedrag of seksuele intimidatie?”
Ze schudde haar hoofd.
“Nee. Ik heb het nog nagevraagd bij onze vertrouwenspersoon. We hebben hier niets voor.”
En dat raakte mij. We zijn verder gaan wandelen en de tijd genomen om te ervaren dat dit er zo is.

Ik had net de serie over feminicide op de NPO gekeken — een aanrader — waarin zo duidelijk wordt hoe cruciaal de omgeving is. Hoe belangrijk het is dat we slachtoffers én daders begrenzen, beschermen, begeleiden.
En dan besef je opnieuw:
Er is nog zó veel te doen.
Daarom mijn uitnodiging aan jou
Hoe is dit in jouw organisatie geregeld?
Is er beleid? Een protocol? Een gesprek? Een bewustzijn?
Vraag ernaar.
Breng het ter sprake.
Help je organisatie om dit serieus te nemen en vorm te geven.
Het is geen luxe. Het is een must. Juist nu!