Onrustige tijden

“Ik heb last van alles wat er gebeurt in de wereld,” zei ze.

Een jonge vrouw, net begonnen aan haar eerste baan. Ze wilde graag wandelen. “Het is veel… misschien wel te veel. Ik merk dat ik er onrustig van word. Alsof wat ik doe er niet echt toe doet.”
We liepen het bos in. De lucht was helder, maar haar hoofd vol.

“Er is ook veel,” zei ik. De wereld komt tegenwoordig in golven bij je binnen. Via tv, radio, social media. Beelden, verhalen, meningen, dreigingen. Je hoeft er niet naar te zoeken — het vindt jou wel. En dat is intens. Soms zelfs verlammend. Je voelt je betrokken, maar hebt geen invloed. Dat schuurt.
Ik vroeg haar: “Hoe is het om hier even bij te blijven? Om te voelen dat dit is wat er nu is?”
We vertraagden. Ademden. Deden een kleine ontspanningsoefening terwijl we verder liepen.
Na een paar minuten keek ze om zich heen.
“Wat is het hier eigenlijk rustig,” zei ze.
“Het lijkt alsof er niets aan de hand is als ik hier ben.”
We stonden stil.
“Hoe voel je je nu?” vroeg ik. Ze glimlachte voorzichtig.
“De onrust is weggezakt. Ik voel me… rustiger. Meer mezelf.”

We liepen verder en onderzochten wat voor haar een eerste stap naar meer rust kon zijn.
Ze dacht even na en zei toen: “Eigenlijk is het simpel. Ik wil op vaste momenten op de dag naar mijn telefoon kijken. Dan bepaal ík wat ik binnenlaat, in plaats van andersom.”

We zijn bij veel betrokken, veel meer dan onze systemen soms aankunnen. Grenzen stellen aan wat je aandacht vraagt, is soms de meest liefdevolle vorm van zelfzorg. Een kleine keuze, met grote impact.