Verstillen

Vanmorgen liep ik over de hei.
Het winterse licht, de stilte, de kou, de witte waas over alles wat normaal zo beweegt.
Alsof de natuur haar adem inhoudt.
Een pauze. Een tussenruimte.
Een moment waarop er werkelijk… niets hoeft.
En juist in dat niets gebeurt het nieuwe.
Kijk maar goed: in de kale takken zitten al kleine, dappere knoppen.
Onzichtbaar bijna, maar vol belofte.
Zo werkt het bij ons ook.
Als we stilvallen, ontstaat er ruimte om te zien welke knoppen er bij onszelf opkomen.
Welke beweging zich aandient.
Welke vraag gehoord wil worden.
We zijn tenslotte ook natuur.

In De plek voor een gesprek werk ik precies met die tussenruimte:
een plek waar je even niets hoeft, zodat er iets nieuws kan ontstaan — en misschien een klein knopje dat zich voorzichtig laat zien.