Slow down

Slow down…
We liepen samen. Haar pas was stevig, bijna gehaast.
“Je hebt een ferme pas,” zei ik. “Zullen we iets langzamer gaan?”

“Dit is hoe ik altijd loop,” antwoordde ze.
En dat is natuurlijk zo. We hebben allemaal een tempo dat ons ooit is gaan passen. Maar wat gebeurt er als je nieuwsgierig wordt naar een ander ritme?
We vertraagden.
We zetten onze zintuigen open.
En ineens was er van alles dat eerder onzichtbaar bleef:
de vogels, de hond die vrolijk op ons afkwam, de zon die precies op dat moment doorbrak.

Een kwartier. Meer was het niet.
Maar het bracht ruimte. Adem. Een andere manier van kijken.
Vertragen hoeft niet alleen in het bos.
Het kan in een overleg, aan de keukentafel, in een lastige situatie op je werk, in een gesprek met je kind of partner.
Het kan overal waar je merkt dat je vaste pas je vooruit duwt, terwijl je eigenlijk even stil wilt staan.

De plek voor een gesprek is precies daarvoor:
een uitnodiging om uit je automatische tempo te stappen
en te ontdekken wat je anders voorbijloopt.
Soms begint verandering met één stap.
Een langzamere.