Wake up

Kun je zien wat er echt is? vroeg ik hem.
Leidinggevende van een groot team in de zorg, zoekend naar houvast.
“Ik vind het lastig om met zoveel vrouwen te werken. Ze blijven zo lang hangen in dingen, praten veel, roddelen… soms voel ik me zelfs bedreigd.”

Er schuift iets in mij.
Hoe was dat vroeger bij jou thuis?
Hij glimlacht schuin, alsof hij een vergeten foto terugvindt.
“Ja… eigenlijk hetzelfde. Ik was de enige jongen. Twee oudere zussen, een jongere. Altijd gedoe. Ik ging maar voetballen. Ik kwam er niet tussen. Mijn zussen kregen altijd gelijk.”
En ineens valt er licht op iets ouds.
Niet dramatisch.
Meer alsof iemand zachtjes het gordijn opzij schuift.
“Aha… het is dat ik niet kan voetballen op mijn werk,” zegt hij, “maar ik doe hetzelfde. Ik laat mijn team veel ruimte om te klagen, te praten, te blijven hangen. En ik ga er zelf bij weg, en neem mijn ruimte om te klagen.
Hij kijkt op, helderder.
“Ik zie het. Ik ga met ze in gesprek. Afspraken maken over wat nodig is om de aandacht op het werk te houden. Dit helpt. Het is echt anders kijken.”
Soms is bewustwording precies dit:
een oude reflex herkennen in een nieuwe situatie.
En merken dat je vandaag iets anders kunt kiezen dan toen.