Trauma-sensitiviteit

De afgelopen weken ontdekte ik iets belangrijks. Ik gaf een pilot‑workshop over trauma‑sensitiviteit op de werkvloer — een thema dat al lang in mij leeft. Maar tijdens het proces realiseerde ik me dat deze workshop zelf voortkwam uit mijn eigen overlevingsgedrag. De redder in mij die de wereld anders wil laten kijken.

En juist dat inzicht bevestigde hoe hard trauma‑sensitiviteit nodig is. Want wanneer het spannend wordt, reageert vaak het kind in ons: aanpassen, terugtrekken, harder worden, pleasen. Gedrag, patronen die ooit hielpen, maar ons als volwassene soms beperken. Op de werkvloer zie ik ze dagelijks terug — bij medewerkers, leidinggevenden, teams.

Trauma‑sensitiviteit gaat voor mij niet over zwaarte, maar over bewustzijn. Over zien waar gedrag vandaan komt. Over een andere vraag durven stellen. Over ruimte maken voor menselijkheid, zonder oordeel. De workshop was een vorm die uit mijn overlevingsstuk kwam. Dat mag ik erkennen. Maar mijn verlangen om trauma‑sensitiviteit op de werkvloer te vergroten blijft. Misschien ontstaat er een andere vorm. Een lichtere. Een meer passende. Ik weet wat me te doen staat.