Niet vechten levert meer op

Tijdens ons gesprek zei ze: “Iedereen roept dat ik moet vechten voor mijn plek.” De reorganisatie drukte zwaar. En toen kwam het bericht: ze moest gaan solliciteren. Te lang op dezelfde stoel, een van de laatste oudgedienden. Ze voelde zich weggezet.
Boos. Verdrietig. Klaar om te knokken. Maar na één nacht slapen kantelde er iets. “Misschien is dit juist een kans,” zei ze. “Mijn verantwoordelijkheidsgevoel heeft me vastgehouden. Maar hoe ga ik hiermee om?”
Ik vroeg haar: Wat kan het je opleveren als je even niet vecht?
Twee weken later belde ze. Ik heb een goede regeling kunnen afspreken. Er is ruimte om te vertrekken en ik heb een budget voor loopbaancoaching. “Ik ben opgelucht,” zei ze. Ik heb zin om een ander pad in te slaan.

Wat gebeurt er als je voorbij het vechten kijkt. Misschien zie je dan precies de deur die al die tijd op een kier stond.