Ik hou van gedoe

…zeg ik wel eens gekscherend. Want als vertrouwenspersoon kom ik gedoe vaak tegen.
Gedoe ontstaat zelden ineens. Het begint klein: een stilte die te lang duurt, een blik die wegschiet, een afspraak die half wordt nagekomen. Niet omdat mensen het slecht bedoelen, maar omdat er iets uit de pas loopt. De congruentie raakt zoek — wat iemand zegt, klopt niet meer met wat iemand doet. In dat kleine verschil ontstaat gedoe.
Het zijn micro‑signalen: iemand die zegt dat het “prima” gaat maar steeds minder initiatief neemt. Een team dat openheid predikt maar lastige onderwerpen ontwijkt. Een leidinggevende die veiligheid belangrijk vindt, maar toch te snel oordeelt.
Gedoe herkennen vraagt om aandacht. Luisteren naar wat niet gezegd wordt. Kijken naar gedrag dat niet past bij het verhaal. Durven benoemen dat er iets schuurt — zonder het meteen te hoeven oplossen.

Als vertrouwenspersoon werk ik precies daar. In de ruimte waar congruentie wankelt en iemand voelt dat er iets niet klopt, maar nog geen woorden heeft. Samen onderzoeken we: wat zie je, wat voel je, waar liep het mis tussen woord en daad?
Gedoe is geen fout. Het is een signaal. Een uitnodiging om weer te gaan kloppen — in communicatie, in samenwerking, in jezelf.

Mijn uitnodiging: herken je gedoe, wacht dan niet tot het groter wordt. Soms is één gesprek genoeg om het weer helder te krijgen.