Maak jezelf niet kleiner

Het gebeurde bijna achteloos. Ze vertelde iets — helder, raak — en nog geen halve minuut later haalde ze haar woorden alweer naar beneden. Alsof ze zichzelf wilde verontschuldigen voor haar eigen waarheid.

“Daar moet je mee ophouden,” had hij tegen haar gezegd. “Je hoeft jezelf niet kleiner te maken. Ik vind het zelfs niet fijn.”

Ze zuchtte toen ze het me vertelde.

“Dan ben ik weer dat kleine meisje,” zei ze. “Dat meisje dat niet wil opvallen. Dat liever onzichtbaar blijft.”

Ze keek naar haar handen, alsof dat meisje daar nog steeds zat, ergens tussen haar vingers.

“En hoe is het,” vroeg ik haar, “om dat meisje te zien… en haar juist het podium te geven?”

Ze glimlachte schoorvoetend.

“Ik doe het zelf hè,” zei ze. “Dat kleiner maken. Dat wegduiken.”

“Ja,” zei ik. “En het hoeft niet meer. Je mag jezelf zichtbaar en hoorbaar maken. Zonder je kleiner te maken dan je bent.”

Ze knikte. En in dat knikken zat iets nieuws. Iets stevigs.

“Als mens,” zei ze zacht. “En als vrouw.”

En precies daar, op deze Internationale Vrouwendag, voelde het alsof ze een stukje ruimte terugnam dat altijd al van haar was.